00.

 Wciąż tu jestem, dziewczyny, i nigdzie się nie wybieram.

Wiecie, ze mną już tak jest, że gdy napada na mnie depresyjny nastrój, to zamykam się w sobie. Potrafię w ciągu jednej sekundy z roześmianej osoby, stać się wrakiem człowieka. Złapało mnie to jakieś dwa tygodnie temu i dalej trzyma. Potrafiłam stać na czerwonym świetle i myśleć o biegu. Zatrzymać się na moście i zastanawiać, czy będzie bolało. Przydałby mi się psycholog. Albo psychiatra. Albo cokolwiek. Chociaż... wydaje mi się, że moje pragnienie życia zawsze weźmie ostatecznie górę. A jeżeli nie ono, to świadomość, że moja śmierć mogłaby skrzywdzić tych, których kocham, powstrzyma mnie.

Dzisiaj weszłam na wagę. 62,2 kg. Nie jest źle. Do końca tygodnia chcę ujrzeć 60 kg. Do piątku nie ma szans na napad. Mam dokładnie wyliczone porcje jedzenia i kasę tylko na przejazd do domu, więc czy by mnie coś naszło, czy nie, będzie idealnie. Weekend może być ciężki, ale mam nadzieję, że wytrzymam. 

Kupiłam sobie dwa kremy. Jeden ujędrniający i modelujący do biustu, drugi wyszczuplający do ciała. Zobaczymy, czy dadzą jakiekolwiek skutki. Liczę, że tak.  

Nie poddam się. Nigdy. Dalej będę kroczyła w stronę 39 kg. Bez względu na to, co powiedzą inni.